تفکر آزاد tafakkor azad

نیاز

نیاز

ز یادم برفت آنهمه اخم و ناز

تو را چون بدیدم وجودت نیاز

مرا خوش نماید زتو هر چه هست

مدارا و امید وصلت شدم چاره ساز

سوز

کنستانس 13.05.2008 - 19:20

+ نوشته شده در یکشنبه 29 اردیبهشت1387ساعت 0:1 توسط سعید وارسته |

مطلب را به بالاترین بفرستید:

‫مادر

مادر

پدر جسم من سوزنی نوک ، بمادر بداد

‫به پیش اندرم‫ مادرم ، خوان روزی گشاد

‫که خود ‫آنچه خواستی ، ز بهرم نخورد ‫

چو من خواستم ، دهان ، از برایش گشاد

-‫

و یارش که شد ، خواست آن را سپرد

‫برایش تهیه مهم بود ، کلان ، یا که خرد

‫در آن فصل ناجور ، همه با پدر در تلاش

‫بهایش چه بود و کجا ، خواسته را خانه برد

‫ -

کالبدم برپاشده ، در بطن او تکمیل یافت

‫نامده از برایم ، پوشش پشمی ببافت

‫آنچه را بشنوده بود در ساز من ، نیکو بود ‫

از برایش جستجو کرد و تلاشی ، تا بیافت ‫

-‫

مرا تاب خوردن نبود ، از غذا و خوراک

بخورد و به پالود ، ساخت آن را ، بپاک

‫بخون اندرونش کشانده ، به بندم ، سپرد

‫زناف بند ، رسیدم غذا ، چهره ام تابناک

‫مرا کرد جزوی از جسم خود ، همزمان

‫زنوش و خوراکش نهادی ، همه در میان

‫زخونش مرا خون ، به هر دم ، بدادی هوا‫‫

‫به هر جنبشم در درونش ، شدی شادمان

‫تکامل به بخشید ، نهم ماه ، نمود

به ‫هنگام ، ز زهدان ، گفت ، بدرود

‫همی خواستم که مانم ، به آسوده جای

‫نداشتی مرا گریه سود ، که بیرون نمود

-‫

‫به لحن ملایم ، مرا گر یه آرام کرد‫

نوازش نموده به ، لالائیم خواب کرد

‫نیاسود و ناخفت ، تا من ، آسوده دید‫

خود او بنده ، من را چو ارباب کرد

‫-

به نا امنی ام او دو صد ، شور داشت

زخردی که ، گردم بزرگی ، هوایم بداشت

چو زن خواستم ، همسر و پور ، بودم به بر

به ‫مادر ، همی بچه بودم ، تفاوت نداشت

‫‫ -

‫سوز

‫ کنستانس ‫مادر

‫‫15,16,17.05.2008

‫

+ نوشته شده در پنجشنبه 26 اردیبهشت1387ساعت 17:26 توسط سعید وارسته |

مطلب را به بالاترین بفرستید:

‫گاه درست

‫گاه درست

ای آنکه بهار آمد و رفت ، چشم به ره ياسمني

ميکوش تو بر جاي درست ، بل به کوير يمني

در لوت و کوير نمکت ، ديدن مريم دور است

چو ن جای و زمان جور شود ز کار خود، بهره بری

سوز

کنستانس

22:20 - 13.05.2008

+ نوشته شده در سه شنبه 24 اردیبهشت1387ساعت 23:6 توسط سعید وارسته |

مطلب را به بالاترین بفرستید:

تکرار

زندگی تکرار تکرار است دانی ای رفیق

کوششت باشد که روی آری بیاران شفیق

‫گر ترا همراهی آنان نباشد در توان

پس کتاب را یار شو ، در یائی است عمیق

سوز

کنستانس

07.05.2008 15:30

+ نوشته شده در چهارشنبه 18 اردیبهشت1387ساعت 18:16 توسط سعید وارسته |

مطلب را به بالاترین بفرستید:

امید ‎

امید

کمان ، ابروی شوخ چشمش ، امیدم بکشت
بتیر نگاهش زپهلوی دیده ، بخشم درشت
ز درد جگر سوز آن پر عتا بش ، نگاه
بلرزید قلبم ، همی دست و زانو و پشت

مرا پرتو مهر و رویت ز صحرا بداشت
زکار و زکشت و تلاشم همی دور داشت
بسان غلامان بی مزد ، بدون مواجب کنیز
بدربانی خاک کوویت ، مرا پیشه داشت

مرا جام چشمت بدادم شراب ووجودم سرور
به پیش رقیبان ، برفتم به باد و تمامی غرور
کنون بی توان بی امید ، خسته از دیدن بامداد
نخواهم که امید وصل و کنارت سپارم به دور

بسعی وتلاش تمام چاره جو میروم روز وشب
باندرز خواهم چه سان پای دارم این سوز و تب
چو پندار وگفتار و کردار من ، با همه نیک بود
نشاید سزا از جهان جز سرور و نشاط و طرب

سوز

کنستانس

06.05.2008 - 21:30

+ نوشته شده در سه شنبه 17 اردیبهشت1387ساعت 23:3 توسط سعید وارسته |

مطلب را به بالاترین بفرستید:

‫ قلم

قلم

قلمت را با انگشتانت کمک کن و بگیر که بتواند بایستد

و روی کاغذ یادداشت راه برود ،

مثل بچه ای که برای راه رفتن احتیاج دارد که زیر بغلش را بگیری

تا او بتواند راه برود و قدم بزند .

سکون و شروع به راه رفتن مجدد بچه در موقع

تاتی تاتی ،

تجسم قلم در دست نویسنده است در موقع نوشتن ،

که می ایستد و دوباره راه می افتد .

بنابراین بگذار این بچه قلم راه برود ،

چون نمیدانی چه زمان می ایستد ، کی به چپ یا راست میرود ،

کی میایستد و ناگهان میخواهد برگردد.

قلم در دنیای تفکر قدم میزند و هر زمان بسوئی نظر میکند و میخواهد

‫در یک منطقه ا ی که مطلوب پیدا کرده وارد شود و آنجا را طی کند ،

ولی با آن قدم های نامطمئن و جستجو گر مدتی طول میکشد

‫تا مسیر را عبور کند و رد پای عبور قلم ، نوشته ایست بر روی کاغذ و

‫بیان فضائی است که از آن عبور کرده است.

‫ ..

سعید

کنستانس

00:45 25.04.2008

+ نوشته شده در جمعه 6 اردیبهشت1387ساعت 1:8 توسط سعید وارسته |

مطلب را به بالاترین بفرستید:

‫چشم

‫چشم

‫‫چشمان ترا دیدم ، از ضعف بلرزیدم

پا و بدنم سُست شد ، از جای نه جنبیدم

‫تیر‌ ِنگهَ اَت کُشتم ، من بیش نفهمیدم‫

هم بردگی یه کوو یت ، در جای پسندیدم

‫گو یی همه یه عمرم ، دنبال تو گردیدم

بودم همه گم کردم ، در خویش ترا دیدم

‫زان خنده یه فتانت ، در فکر هراسیدم

چون حالت دامن کش ، از ناز ، ترا دیدم

‫رفتت چو اشارت شد ، از جای جهانیدم

و ین ترس جدا گشتن ، زو هام پرانیدم

‫هر لحظه برای خود ، امری زتو ، بر دیدم

من بنده یه داغی پی ، در پیش ترا دیدم

‫آن جاذبه یه عشقت ، زنجیر مرا دیدم

گردن شده دورا دور ، هر سوی کشانیدم

‫من راضی در بانی ، مهر از نگهت دیدم

نازان و دمی مخمور ، چشمت همه یه دینم

من مایل آن باشم ، تا اینکه جهان بینم

خدمت ، بشوخ چشمت ، گردد همه آئینم

سوز

کنستانس 26.03.2008 ‌‌‌ 02:15‌‌‌‌‌ ،، 21.04.2008 - 2300

‫

+ نوشته شده در دوشنبه 2 اردیبهشت1387ساعت 23:19 توسط سعید وارسته |

مطلب را به بالاترین بفرستید: